Veggies

"Zolang er nog groente op je bord ligt kom je niet van tafel af". De keren dat ik deze zin van m'n moeder te horen kreeg zijn ontelbaar veel. Vroeger, want daar hebben we het over, was ik geen fan van dat groen gekleurde spul op mijn bord. Uit de Surinaamse keuken kwamen wel een aantal hoogtepunten, tayerblad (dat bosje grote groene bladeren bij de toko) is in mijn ogen de eeuwige favoriet.
Diezelfde Surinaamse keuken kon echter ook garant staan voor taaie avonden aan een keukentafel, waarin je de zon langzaam zag verdwijnen, regen zonneschijn werd en er regelmatig werd gevraagd of ik nog buiten mocht spelen. De kindonvriendelijke groenten liepen uiteen van antroewa (ziet eruit als een tomaat, maar dan groen) tot boulange(aubergine), maar de echte eindbaas is toch wel sopropo (een soort komkommer met acne). Alleen die naam al bracht een siddering over mijn rug alsof de boogieman himself in de schaduwen van mijn kamer stond te loeren.
Naarmate de tijd vorderde leerde ik wat handige trucs, zoals eerst bikkel de groenten opeten, om de kindonvriendelijke groenten snel van het bord te laten verdwijnen. Dit had grote voordelen in zomers, want dan kon ik na het eten nog ff buitenspelen. Zo rond m’n 11e levensjaar vond moeders dat we de keuze hadden om de groente niet op te eten, maar dan moest je wel de rest van de avond teren op de rijst en het stukje kip dat dan avondeten werd en een toetje kon je dan helemaal vergeten.
Tegenwoordig gaan groente en ik hand en hand door het leven, hoewel die onvriendelijke groentes die vermijd ik als de pest, maar dat wat ik lekker vindt loopt gezellig met mij mee over m’n levensweg.